Krótka historia ogrodów w Muckross
Rodzina Herbertów ukończyła budowę dworu w 1843 roku i przypuszczalnie od razu przystąpiła do wytyczania ogrodów w ich obecnej postaci. Wydaje się prawdopodobne, że prace te przyczyniły się do ulżenia w niedoli miejscowej ludności podczas wielkiego głodu panującego w Irlandii w latach 1845–1850.
W kwietniu 1846 roku lokalna gazeta donosiła, że w Muckross zatrudniono 50 dodatkowych mężczyzn, z którymi umówiono się na „wyższe zarobki”. Według wspomnianego dziennika pracowali oni w ogrodach przy budowie „okazałych teras o wyrafinowanym smaku i eleganckim projekcie” (Kerry Evening Post, 15 kwietnia 1846 r.). Również w tamtej dekadzie w okolicy dworu nasadzono wiele okazów sosny zwyczajnej, jodły pospolitej, dębów i buków.
Rodzina Herbertów ukończyła budowę dworu w 1843 roku i przypuszczalnie od razu przystąpiła do wytyczania ogrodów w ich obecnej postaci. Wydaje się prawdopodobne, że prace te przyczyniły się do ulżenia w niedoli miejscowej ludności podczas wielkiego głodu panującego w Irlandii w latach 1845–1850.
W kwietniu 1846 roku lokalna gazeta donosiła, że w Muckross zatrudniono 50 dodatkowych mężczyzn, z którymi umówiono się na „wyższe zarobki”. Według wspomnianego dziennika pracowali oni w ogrodach przy budowie „okazałych teras o wyrafinowanym smaku i eleganckim projekcie” (Kerry Evening Post, 15 kwietnia 1846 r.). Również w tamtej dekadzie w okolicy dworu nasadzono wiele okazów sosny zwyczajnej, jodły pospolitej, dębów i buków.
W sierpniu 1861 roku rodzina Herbertów gościła w Muckross królową Wiktorię. Podobno w latach bezpośrednio poprzedzających przybycie monarchini o ogrody szczególnie dbano, żeby należycie prezentowały się podczas królewskiej wizyty. W lasach wytyczono ścieżki i na terenie posiadłości urządzono platformy widokowe z miejscami do odpoczynku. Dodatkowo posadzono liczne odmiany kwitnących późnym latem krzewów i roślin zielnych.
Hortensje z Muckross zdobyły pierwszą nagrodę na Pokazie Kwiatów w Tralee w lipcu 1868 roku (Kerry Evening Post, 29 lipca 1868 r.). Obecnie atrakcyjna Hortensjowa Rabata Brzeżna, usytuowana na południowy zachód od dworu, późnym latem nadal cieszy oko kolorową kompozycją kwiatową. Ponieważ gleba jest tu stosunkowo kwaśna, przeważają hortensje w kolorze niebieskim.
W 1887 roku „The Gardeners’ Chronicle” opisywała „doskonały wybór” okazów rododendronów, które gęsto rozrosły się, posadzone na obrzeżach trawników i w kępach krzewów w Muckross. Podkreślano jaskrawe odcienie azalii, zauważając, że „w niektórych przypadkach są niczym krzewy gorejące”.
Dziś na swobodnie utrzymanych trawnikach w Muckross wciąż rosną w dużych kępach rododendrony – kwitnąc od kwietnia do lipca, cieszą oko pięknymi kolorami. Są wśród nich odmiany po raz pierwszy wyhodowane w czasach wiktoriańskich, w tym odmiany różanecznika drzewiastego.Ostatnio wprowadzono takie kultywary jak Mayday i Fastuosum Flore Pleno. Wśród wartych odnotowania azalii wyróżniają się: azalia ępolistna Amoenum, azalia omszona i hybrydy odmiany Exbury.
Rodzina Bourn Vincent, mająca w swoim posiadaniu Muckross w latach 1911–1932, podjęła znaczącą rozbudowę ogrodów. Jednym z pierwszych projektów tych właścicieli było zamówienie szklarni w angielskiej firmie W. Richardson and Company z Darlington. Do 1918 roku uprawiano w tych cieplarniach winogrona, brzoskwinie i figi.
Rodzina Bourn Vincent zamówiła również plany ogrodu w firmie R. Wallace and Co. z Colchester, jednak nie wszystkie one z powodzeniem weszły w życie. W ramach tej przebudowy formalne wiktoriańskie terasy tuż na południe od dworu zastąpiono Ogrodem w Obniżeniu. W pobliżu na naturalnej wychodni wapienia założono Ogród Skalny, który obsadzono karłowatymi iglakami i krzewami.
Ponadto urządzono Ogród nad Strumieniem, by lepiej zdrenować południową część ogrodu. Wspomniany strumień meandruje łagodnie wśród trawy i odprowadza wodę do Jeziora Muckross w Dundag Bay. Na jego wilgotnych brzegach dobrze się czują takie rośliny, jak: obrazki plamiste, liliowce, krynie, penstemony, funkie i trytomy. W dolnym brzegu strumienia rosną bambusy, wierzba iwa, grusza płacząca, juki i wiele innych roślin.
Kto usiądzie w Restauracji Ogrodowej, ma okazję podziwiać malowniczy widok rozpościerający się nad byłymi otoczonymi murem ogrodami wiktoriańskimi w stronę gór Torc i Mangerton.
Od wschodu do Ogrodu nad Strumieniem przylega Stary Las. Można w nim znaleźć blisko 100 odmian kamelii, które sadzono tu od 1980 roku. Na południe od Ogrodu nad Strumieniem rozciąga się założone w 1972 roku Arboretum, obejmujące między innymi kolekcje klonów, brzóz, grujeczników, pospornic i zastrzalinów, a także drzew z półkuli południowej.
Kto usiądzie w Restauracji Ogrodowej, ma okazję podziwiać malowniczy widok rozpościerający się nad byłymi otoczonymi murem ogrodami wiktoriańskimi w stronę gór Torc i Mangerton. Obecnie Ogrodowy Parter dzięki wyszukanemu układowi kolorowych rabat wzbudza zainteresowanie zwiedzających przez cały rok.